พระไตรปิฎก

ลักกินเนื้อแล้ว กลับหลอกลวงด้วยมุสาวาท ดิฉันเมื่อเกิดเป็นมนุษย์ในมนุษยโลก เป็นหญิง แม่เรือน เป็นใหญ่แก่สกุลทั้งปวง เมื่อสิ่งของมี อยู่ เหล่ายาจกขอแล้ว เก็บซ่อนไว้เสีย ไม่ได้ให้ อะไร ๆ จากของที่มีอยู่เลยปกปิดไว้ด้วยมุสาวาท ว่า ของนี้ไม่มีในเรือนของเรา ถ้าเราปกปิดของ ที่มีไว้ไซร้ ขอคูถจงเป็นอาหารของเรา ภัตรแห่ง ข้าวสาลีอันมีกลิ่นหอม ย่อมกลับกลายเป็นคูถ เพราะวิบากแห่งกรรม คือมุสาวาทของดิฉัน ก็ กรรมทั้งหลายไม่ไร้ผล กรรมนั้นย่อมไม่สาบ- สูญ เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงกินและดื่มแต่มูตรคูถ อันมีกลิ่นเหม็น มีหนอน. นางเปรตเมื่อจะแสดงถึงบุตรจึงได้กล่าวว่า อยํ ในคาถานั้น. บทว่า หึสติ แปลว่า ใช้กำลังเบียดเบียน อธิบายว่า ใช้ไม้ฆ้อนตี. บทว่า กูฏวาณิโช แปลว่า พ่อค้าเลวทราม อธิบายว่า ทำการค้าด้วย การหลอกลวง. บทว่า มํสานิ ขาทิตฺวา ความว่า กินเนื้อที่ทั่วไป ก็คนเหล่าอื่นแล้ว หลอกลวงชนเหล่านั้น ด้วยมุสาวาทว่า เรา ไม่ได้กิน. บทว่า อคารินี ได้แก่ หญิงแม่เจ้าเรือน. บทว่า สนฺเตสุ ความว่า เมื่อเครื่องอุปกรณ์ที่ชนเหล่าอื่นขอยังมีอยู่นั่นแล. บทว่า ปริคุหามิ แปลว่า ปกปิด. จริงอยู่ คำว่า ปริคุหามิ นี้ ท่านกล่าว