พระไตรปิฎก

รักษา ฝูงนกก็พากันมาคาบเอามลทินครรภ์ไปทิ้ง ส่วนฝูงกาพากันมาเอาขี้ตาไปทิ้ง มนุษย์และ อมนุษย์ไร ๆ มิได้จัดแจงรักษาเด็กนี้ หรือใคร ๆ ที่จะทำเมล็ดพรรณผักกาดให้เป็นยามิได้มี และ ไม่ได้ถือเอาการประกอบฤกษ์ยาม ทั้งไม่ได้เรี่ย- รายซึ่งข้าวเปลือกทั้งปวง พระผู้มีพระภาคเจ้า อันเทวดาและมนุษย์บูชาแล้ว มีพระปัญญา กว้างขวาง ได้ทอดพระเนตรเห็นเด็กอันบุคลล นำมาทิ้งไว้ในป่าช้าในราตรี ผู้ถึงซึ่งความทุกข์ อย่างยิ่งเช่นนี้ เหมือนก้อนเนยใสหวั่นไหวอยู่ มีความสงสัยว่า รอดหรือไม่รอด เหลืออยู่แต่สัก ว่าชีวิต ครั้นได้รับพยากรณ์ว่า เด็กนี้จักเป็นผู้มี สกุลสูง มีโภคสมบัติในพระนครนี้ พวกอุบาสกผู้ยืนอยู่ในที่ใกล้พระศาสดาทูลถามว่า อะไรเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา นี้เป็นวิบากแห่งวัตรหรือพรหมจรรย์ ที่เขา ประพฤติแล้วเช่นไร เขาถึงความพินาศเช่นนี้แล้ว จักเสวยความสำเร็จเช่นนั้น เพราะกรรมอะไร. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อจฺเฉรรูปํ ได้แก่ มีสภาวะน่า อัศจรรย์. บทว่า สุคตสฺส าณํ ได้แก่ พระญาณแห่งพระสัมมา- สัมพุทธเจ้าอันไม่ทั่วไปกับสาวกอื่น ซึ่งท่านกล่าวหมายเอาพระ-