พระไตรปิฎก

มารดาตักเตือนให้กลับความวิตกอันลามกนั้น แล้ว กลับได้ปีติและความเลื่อมใส ได้บำรุง พระตถาคต ซึ่งประทับอยู่ที่พระเชตวันมหาวิหาร ด้วยข้าวยาคู ๗ วัน ข้อนั้นเป็นวัตรเป็นพรหม- จรรย์ของเขา นี้เป็นวิบากแห่งวัตรและพรหม- จรรย์ที่เขาประพฤติแล้วนั้น เขาถึงความพินาศ เช่นนี้แล้ว จักได้ความสำเร็จเช่นนั้น เขาตั้งอยู่ ในมนุษยโลกนี้ สิ้น ๑๐๐ ปี เป็นผู้พรั่งพร้อม ด้วยกายคุณทั้งปวง เมื่อตายไปจักเข้าถึงความ เป็นสหายแห่งท้าววาสวะในสัมปรายภพ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ชนตา ได้แก่ หมู่ชน อธิบายว่า คณะแห่งอุบาสก. บทว่า ตตฺร ได้แก่ ในการบูชานั้น. บทว่า อสฺส ได้แก่ ของทารกนั้น. บทว่า จิตฺตสฺสหุ อญฺถตฺตํ ความว่า ในภพก่อน จิตของเขามีภาวะเป็นอย่างอื่น คือ ไม่เอื้อเฟื้อ ไม่เคารพ ไม่มีปีติ. บทว่า อสพฺภํ ได้แก่ ได้กล่าววาจาหยาบอันไม่ควรที่จะฟัง ในที่ประชุมแห่งสาธุชน. บทว่า โส ได้แก่ เด็กนี้นั้น. บทว่า ตํ วิตกฺกํ ได้แก่ วิตก อันลามกนั้น. บทว่า ปวิโนทยิตฺวา ได้แก่ สงบระงับด้วยสัญญัติ ที่มารดากระทำ. บทว่า ปีตึ ปสาทํ ปฏิลทฺธา ได้แก่ กลับได้ คือ ทำปีติและความเลื่อมใสให้เกิด. บทว่า ผาคุยา อุปฏฺาสิ ได้แก่ บำรุง ด้วยการถวายข้าวยาคู. บทว่า สตฺตรตฺตํ แปลว่า ตลอด ๗ วัน.