พระไตรปิฎก

เราจะขอถามท่าน และท่านไม่ควรโกรธเรา เปรตนั้นกราบทูลว่า :- ข้าพระองค์ ได้ให้ปฏิญญาไว้ในกาลนั้น แน่นอนแล้ว การไม่บอกย่อมมีแก่ผู้ไม่เลื่อมใส บัดนี้ ข้าพระองค์มีวาจาที่ควรเชื่อถือได้ แม้โดย พระองค์จะไม่ทรงเลื่อมใส เพราะเหตุนั้น ขอ เชิญพระองค์ ตรัสถามข้าพระองค์ ตามพระ ประสงค์เถิด ข้าพระองค์จะกราบทูลตามที่ สามารถจะกราบทูลได้. นี้เป็นพระคาถาตรัสและคาถาโต้ตอบระหว่างพระราชากับเปรต. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อญฺโต แปลว่า อันข้าพเจ้า รู้แล้ว. บทว่า อิจฺฉามเส แปลว่า ข้าพระองค์ ย่อมปรารถนา. บทว่า โน แปลว่า แก่พวกเรา. บทว่า น จ กุชฺฌิตพฺพํ ความว่า ไม่ควรทำความโกรธว่า คนเหล่านี้ ได้ถามสิ่งใดสิ่งหนึ่ง. บทว่า อทฺธา แปลว่า โดยส่วนเดียว. บทว่า ปฏิญฺา เม ความว่า เมื่อว่าโดยความรู้ เราได้ปฏิญญา คือให้โอกาสว่า ท่าน จงถาม. บทว่า ตทา อหุ คือ ได้มีในกาลนั้น คือในการเห็นครั้งแรก. บทว่า นาจิกฺขณา อปฺปสนฺนสฺส โหติ ความว่า ไม่ได้พูดแก่ผู้ที่ ไม่เลื่อมใส. จริงอยู่ ผู้เลื่อมใสเท่านั้นย่อมกล่าวอะไร ๆ แก่ผู้ เลื่อมใส แต่ในเวลานั้น ท่านไม่มีความเลื่อมใสในเรา และเราก็ไม่มี ความเลื่อมใสในท่าน เพราะฉะนั้น ท่านจึงไม่มีความปรารถนา.