พระไตรปิฎก

สุขทุกข์ทั้งปวง สัตว์นอกนี้ ล้วนเป็นผู้ลุ่มหลง เมื่อชาติก่อน ข้าพระองค์มีความเห็นอย่างนี้ จึง ได้เป็นคนหลง ถูกโมหะครอบงำ เป็นมิจฉาทิฏฐิ ทุศีล ตระหนี่ บริภาษสมณพราหมณ์ ภายใน ๖ เดือน ข้าพระองค์จักทำกาลกิริยา จักตกไป ในนรกอันเผ็ดร้อน ร้ายกาจ โดยส่วนเดียว นรก นั้นมี ๔ เหลี่ยม ๔ ประตู จำแนกออกเป็นส่วน ๆ ล้อมด้วยกำแพงเหล็ก ครอบด้วยแผ่นเหล็ก พื้น นรกนั้น เป็นเหล็กแดง ลุกเป็นเปลวเพลิงโชติช่วง แผ่ไป ๑๐๐ โยชน์ โดยรอบตั้งอยู่ทุกเมื่อ ล่วงไป แสน ในกาลนั้นข้าพระองค์จึงได้ยินเสียงใน นรกนั้นว่า แน่ะ เพื่อนยาก เมื่อพวกเราไหม้อยู่ ในนรกนี้ กาลประมาณแสนปีล่วงไปแล้ว ข้าแต่ มหาราชเจ้า แสนโกฏิปีเป็นกำหนดอายุของสัตว์ ผู้หมกไหม้อยู่ในนรก ชนทั้งหลายเป็นมิจฉาทิฏฐิ เป็นคนทุศีล ติเตียนพระอริยเจ้า ย่อมหมกไหม้ อยู่ในนรก แสนโกฏิปี ข้าพระองค์จักเสวย ทุกขเวทนาอยู่ในนรกนั้น ตลอดกาลนานนี้ เป็น ผลเเห่งกรรมชั่วของข้าพระองค์ เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์ จึงเศร้าโศกนัก ข้าแต่มหาราชเจ้า กำจัดศัตรูเป็นที่ที่เจริญใจของชาวแว่นแคว้น