พระไตรปิฎก

พระเถระได้ฟังดังนั้นแล้ว เมื่อจะถามถึงคติของเปรตนอกนี้ จึงกล่าวคาถาว่า :- ภิกษุผู้ชีต้นของท่าน ไม่ใช่มิตรแท้ เป็น แต่มิตรเทียม เป็นคนมีปัญญาทราม ทำลายขันธ์ ละไปแล้ว ไปสู่คติไหนหนอ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มิตฺตวณฺเณน ได้แก่ ด้วยมิตรเทียม คือ โดยความเทียมมิตร. เปรตเมื่อจะบอกเรื่องนั้น แก่พระเถระอีก จึงกล่าวคาถา ๒ คาถาว่า :- ข้าพเจ้า ยืนอยู่บนศีรษะ ของภิกษุผู้มี กรรมอันลามกนั้น ภิกษุผู้ชีต้น ไปเกิดเป็นเปรต บริวารของข้าพเจ้า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ชนเหล่า อื่น ถ่ายมูตรคูถลงในเวจกุฏีนี้ มูตรคูถนั้น เป็น อาหารของข้าพเจ้า และข้าพเจ้ากินมูตรคูถนั้น แล้ว ถ่ายมูตรคูถสิ่งใดลงไป เปรตผู้เป็นชีต้น นั้น ก็เลี้ยงชีพด้วยมูตรและคูถนั้น. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตสฺเสว ได้แก่ เปรตผู้เป็นภิกษุ ชีต้น ในกาลก่อน ของข้าพเจ้านั้นนั่นแล. บทว่า ปาปกมฺมสฺส ได้แก่ มีความประพฤติลามก. บทว่า สีเส ติฏฺามิ มตฺถเก ความว่า ข้าพเจ้ายืนอยู่บนศีรษะ และเมื่อยืน ยืนอยู่บนกระหม่อมนั้นเอง อธิบายว่า ไม่ได้ยืนอยู่บนอากาศประมาณศีรษะ. บทว่า ปรวิสยํ