Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 50 หน้าที่ 41

เล่ม มมร. 50 หน้า 41 ข้อ 138
ได้พบเห็นบนแผ่นดิน ชะรอยจะเป็นอำนาจเวทมนตร์ ผู้นี้คงจักเป็นพระศาสดา ครั้นเราคิดอย่างนี้แล้ว ได้ ยังจิตของตนให้เลื่อมใส เรารวบรวมเอาดอกไม้และ ของหอมต่างๆ ไว้ในเวลานั้น ได้ปูลาดอาสนะดอกไม้ อันวิจิตรดี เป็นที่รื่นรมย์ใจ แล้วได้ทูลคำนี้กะ พระพุทธเจ้าผู้เลิศกว่านระผู้เป็นสารถี ว่า ข้าแต่พระ วีระ อาสนะอันสมควรแก่พระองค์นี้ ข้าพระองค์ ปูถวายไว้แล้ว ขอได้ทรงโปรดยังจิตของข้าพระองค์ ให้ร่าเริง ประทับนั่งบนอาสนะดอกโกสุมเถิด พระ- ผู้มีพระภาคเจ้า ผู้ไม่ทรงหวาดหวั่น ดังพญาไกรสร ประทับนั่งบนอาสนะดอกโกสุมอันประเสริฐนั้น เป็น เวลา ๗ คืน ๗ วัน. พระศาสดาผู้ยอดเยี่ยมในโลก เสด็จออกจากสมาธิแล้ว เมื่อทรงพยากรณ์ธรรมของ เรา ได้ตรัสพระพุทธพจน์ ดังนี้ว่า ท่านจงเจริญพุทธา- นุสติอันยอดเยี่ยมกว่าภาวนาทั้งหลาย ครั้นเจริญ พุทธานุสตินี้แล้ว จักยังมนัสให้สมบูรณ์ จักรื่นรมย์ ในเทวโลกตลอดสามหมื่นกัป จักได้เป็นจอมเทวดา เสวยเทวสมบัติถึง ๘๐ ครั้ง จักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ อยู่ในแว่นแคว้น ๑,๐๐๐ ครั้ง จักได้เป็นพระเจ้าประเทศ- ราชอันไพบูลย์ โดยคณานับมิได้ จักได้เสวยสมบัติ นั้นทั้งหมด นี้เป็นผลแห่งการเจริญพุทธานุสติ เมื่อ ท่องเที่ยวอยู่ในภพน้อยภพใหญ่ จักได้โภคสมบัติเป็น อันมาก จักไม่มีความบกพร่องด้วยโภคะ นี้เป็นผลแห่ง
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka