พระไตรปิฎก

ไม่มุ่งหวังลาภและสักการะเป็นต้น ตั้งอยู่ในหัวข้อธรรม คือวิมุตตายตนะ อย่างเดียวเท่านั้น แล้วกล่าว. ด้วยเหตุนั้น ท่านจึงกล่าวว่า อุฬารปาโมชฺโช ซึ่งมีความว่า ผู้มี ความปราโมทย์อันโอฬาร อันเกิดแล้ว ด้วยสามารถแห่งความสุขในผลสมาบัติ และด้วยสามารถแห่งความสุขในธรรม. สมดังคำที่ท่านกล่าวไว้ มีอาทิว่า ดูก่อนอาวุโส ภิกษุย่อมแสดงธรรมตามที่ฟังมา แล้ว ตามที่เรียนมาแล้ว แก่คนเหล่าอื่นโดยพิสดาร ด้วยประการใด ๆ เธอย่อมได้ความแตกฉานในอรรถ ในธรรมนั้น ย่อมได้ความปราโมทย์อันเขาไปประกอบ แล้วด้วยธรรม ด้วยประการนั้น ๆ ดังนี้. จบอรรถกถาอุกเขปตวัจฉเถรคาถา ๖. เมฆิยเถรคาถา ว่าด้วยคาถาของพระเมฆิยเถระ [๒๐๓] ได้ยินว่า พระเมฆิยะได้ภาษิตคาถานี้ไว้ อย่างนี้ว่า พระมหาวีรเจ้า ผู้ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง ได้ สั่งสอนเรา เราฟังธรรมของพระองค์แล้ว ยินดีอยู่ใน สำนักของพระองค์ เราได้บรรลุวิชชา ๓ คำสอนของ พระพุทธเจ้า เรากระทำเสร็จแล้ว.