พระไตรปิฎก

อนาปัตติวาร [๔๐๕] ภิกษุไม่แกล้ง ๑ ภิกษุไม่มีสติ ๑ ภิกษุไม่รู้ ๑ ภิกษุวิกลจริต ๑ ภิกษุอาทิกัมมิกะ ๑ ไม่ต้องอาบัติแล ภูตคามวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ จบ ปาจิตตีย์ วรรคที่ ๒ จบ เสนาสนวรรค สัปปาณกสิกขาบทที่ ๑๐ พึงทราบวินิจฉัย ในสิกขาบทที่ ๑. ดังต่อไปนี้ [ว่าด้วยเทน้ำมีตัวสัตว์รดหญ้าหรือดิน] สองบทว่า ชานํ สปฺปาณกํ ได้แก่ รู้อยู่โดยประการใดประการหนึ่ง ว่า น้ำนี้ มีตัวสัตว์เล็ก ๆ. สองบทว่า สิญฺเจยฺย วา สิญฺจาเปยฺย วา มีความว่า ภิกษุพึง เอาน้ำนั้นรดเองก็ดี สั่งคนอื่นให้รดก็ดี. ก็คำเช่นนี้ว่า สิญเจยฺาติ สยํ สิญฺจติ ดังนี้ ในพระบาลี ผู้ศึกษา พึงทราบเนื้อความโดยนัยดังกล่าวแล้วในสิกขาบทก่อนนั่นแล. เมื่อภิกษุรดไม่ ทำให้สาย (น้ำ) ในน้ำนั้นขาด เป็นอาบัติเพียงตัวเดียวในหม้อน้ำหม้อเดียวกัน ในภาชนะทุกอย่างก็นัยนี้ . แต่เป็นอาบัติทุก ๆ ประโยค แก่ภิกษุผู้รดทำให้