พระไตรปิฎก

บทว่า กปฺปากปฺเปสุ ความว่า เป็นผู้ฉลาด ในสิ่งที่ควรและไม่ ควร คือเป็นผู้ฉลาดละเมียดละไม (ในสิ่งเหล่านั้น) ด้วยอำนาจพระสูตร และ ด้วยอำนาจอนุโลมตามพระสูตร. บทว่า อปุรกฺขโต ได้แก่ ไม่ควรเป็นผู้ออกหน้าออกตา คือไม่ มุ่งหวังการเป็นหัวหน้าจากที่ไหนด้วยตัณหาเป็นต้นอยู่. จบอรรถกถาอุบาลีเถรคาถา ๑๒. อุตตรปาลเถรคาถา ว่าด้วยคาถาของพระอุตตรปาลเถระ [๓๑๘] ได้ยินว่า พระอุตตรปาลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้ อย่างนี้ว่า เบญกามคุณ ทำเราผู้เป็นบัณฑิต สามารถ คิดค้นประโยชน์ได้ให้ลุ่มหลงหนอ ให้เราตกอยู่ใน โลก เราได้แล่นไปในวิสัยของมาร ถูกลูกศรปักอยู่ อย่างเหนียวแน่น แต่ก็สามารถเปลื้องตนออกจาก บ่วงมัจจุราชได้ กามทั้งหมดเราละได้แล้ว ภพทั้ง- หลายเราทำลายได้หมดแล้ว การเวียนเกิด (ชาติสง- สาร) สิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้ภพใหม่ไม่มี.