Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 53 หน้าที่ 115

เล่ม มมร. 53 หน้า 115 ข้อ 390
หัตถ์เบื้องขวาขึ้นชี้บอกพระธรรมราชา ผู้บรรเทาลูกศร คือความโศกเศร้าแก่ข้าพเจ้าเถิด. ท่านย่อมเห็นป่าใหญ่อันเขียวขจี ดังมหาเมฆที่ขึ้น ลอยอยู่ เสมอด้วยดอกอัญชัน ปรากฏดุจสาคร พระ- พุทธเจ้าผู้ฝึกบุคคลที่ยังไม่ได้ฝึก เป็นมุนี ทรงแนะนำ เวไนยสัตว์ให้ตรัสรู้โพธิปักขิยธรรม พระองค์นั้นประทับ อยู่ที่นั่น ข้าพระองค์ค้นหาพระชินเจ้า เปรียบเหมือนคน กระหายน้ำ ค้นหาน้ำ คนหิวข้าว ค้นหาข้าว ปานดังแม่ โครักลูก ค้นหาลูกฉะนั้น ข้าพระองค์ผู้รู้อาจาระและ อุปจาระ สำรวมตามสมควรแก่ธรรม ให้พวกศิษย์ของ ตนผู้จะไปยังสำนักของพระชินเจ้าศึกษาว่า พระผู้มีพระ- ภาคเจ้าทั้งหลาย ใคร ๆ คร่าได้โดยยาก เสด็จเที่ยวอยู่ พระองค์เดียว เปรียบเหมือนราชสีห์ ท่านมาณพทั้งหลาย ควรเดินเรียงลำดับกันมา พระพุทธเจ้าทั้งหลายยากที่ ใคร ๆ จะคร่าไป เปรียบเหมือนอสรพิษร้าย ดุจไกรสร- มฤคราช ดังช้างกุญชรที่ฝึกแล้วตกมันฉะนั้น ท่านมาณพ ทั้งหลายจงอย่าจามและไอ เดินเรียงลำดับกันมา เข้าไป สู่สำนักของพระพุทธเจ้าเถิด พระพุทธเจ้าทั้งหลายทรง เป็นผู้หนักในการอยู่ในที่เร้น ชอบเงียบเสียง ยากที่จะ คร่าไปได้ ยากที่จะเข้าเฝ้า เป็นครูในมนุษยโลกพร้อมทั้ง เทวโลก เราทูลถามปัญหาใด หรือได้ปราศรัยโต้ตอบอยู่
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka