Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 53 หน้าที่ 123

เล่ม มมร. 53 หน้า 123 ข้อ 391
องค์ถือการฉันอาหารเฉพาะในบาตรเป็นวัตร ประกอบ ด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการห้ามอาหารที่ เขานำมาถวายภายหลังเป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการอยู่ป่าเป็นวัตร ประกอบด้วย ความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการอยู่โคนไม้เป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการ อยู่ในที่แจ้งเป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการอยู่ในป่าช้าเป็นวัตร ประกอบด้วย ความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการอยู่ในเสนาสนะ ตามที่ท่านจัดให้เป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการนั่งเป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการเป็นผู้มักน้อยเป็นวัตร ประกอบ ด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการเป็นผู้สันโดษ เป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ ถือการเป็นผู้ชอบสงัดเป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์ถือการไม่คลุกคลีด้วยหมู่คณะเป็นวัตร ประกอบด้วยความเพียร... บัดนี้ ข้าพระองค์นามว่า ภัททิยะเป็นโอรสของพระนางกาลิโคธา เป็นผู้ปรารภ ความเพียร ประกอบด้วยความเพียร ยินดีแต่อาหารที่ ได้มาด้วยการเที่ยวบิณฑบาต ไม่ถือมั่นในสิ่งใด ๆ เพ่ง ฌานอยู่... ข้าพระองค์ละทิ้งเครื่องราชูปโภค คือ จาน ทองคำอันมีราคา ๑๐๐ ตำลึง ซึ่งประกอบไปด้วยลวดลาย
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka