พระไตรปิฎก

ถ้อยคำที่พระศาสดาทรงติเตียน ภิกษุผู้มีจิตไม่สงบใน ภายใน พากันเรียนทำแต่ศิลปะที่ไม่ควรทำ มีการ ประดับร่มเป็นต้น ย่อมไม่หวังประโยชน์ในทางบำเพ็ญ สมณธรรม. ภิกษุทั้งหลายผู้มุ่งแต่สิ่งของดี ๆ ให้มาก จึงนำเอาดินเหนียวบ้าง น้ำมันบ้าง จุรณเจิมบ้าง น้ำ บ้าง ที่นั่งบ้าง อาหารบ้าง ไม้สีฟันบ้าง ผลมะขวิดบ้าง ดอกไม้บ้าง ของเคี้ยวบ้าง บิณฑบาตบ้าง ผลมะขาม ป้อมบ้าง ไปให้แก่คฤหัสถ์ทั้งหลาย. ภิกษุทั้งหลายพา กันประกอบเภสัช เหมือนพวกหมอรักษาโรค ทำกิจน้อย ใหญ่อย่างคฤหัสถ์ ตกแต่งร่างกายเหมือนหญิงแพศยา ประพฤติตนเหมือนกษัตริย์ผู้เป็นใหญ่ บริโภคอามิสด้วย อุบายเป็นอันมาก คือทำให้คนหลงเชื่อ หลอกลวง เป็น พยานโกงตามโรงศาล ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่าง ๆ อย่าง นักเลง. เที่ยวแส่หา (ปัจจัย) ในการอ้างเลศ การเลียบ เคียง การปริกัป มีการเลี้ยงชีพเป็นเหตุ ใช้อุบายรบ รวมทรัพย์ไว้เป็นอันมาก ย่อมยังบริษัทให้บำเรอตน เพราะเหตุแห่งการงาน แต่มิให้บำรุงโดยธรรม เที่ยว แสดงธรรมตามถิ่นต่าง ๆ เพราะเหตุแห่งลาภ มิใช่มุ่ง ประโยชน์. ภิกษุเหล่านั้นทะเลาะวิวาทกันเพราะเหตุแห่ง ลาภสงฆ์ เป็นผู้เหินห่างจากอริยสงฆ์ เลี้ยงชีวิตด้วยการ อาศัยลาภของผู้อื่น ไม่มีหิริ ไม่ละอาย. จริงอย่างนั้น ภิกษุบางพวกไม่ประพฤติตามสมณธรรมเสียเลย เป็น