พระไตรปิฎก

ผู้ใดสมบูรณ์ด้วยศีล สงบระงับ มีสติ มีความดำริ ชอบ ไม่ประมาท ยินดีแต่เฉพาะกัมมัฏฐานภาวนาอัน เป็นธรรมภายใน มีใจมั่นคงอย่างยิ่ง อยู่ผู้เดียว ยินดี ด้วยปัจจัยตามมีตามได้ นักปราชญ์ทั้งหลายเรียกผู้นั้นว่า ภิกษุ. ภิกษุเมื่อบริโภคอาหาร จะเป็นของสดหรือของแห้ง ก็ตาม ไม่ควรติดใจจนเกินไป ควรเป็นผู้มีท้องพร่อง มี อาหารพอประมาณ มีสติอยู่ การบริโภคอาหารยังอีก ๔-๕ คำจะอิ่ม ควรงดเสีย แล้วดื่มน้ำ เป็นการสมควร เพื่ออยู่สบายของภิกษุผู้มีใจเด็ดเดี่ยว. อนึ่ง การนุ่งห่มจีวรอันเป็นกัปปิยะ นับว่าเป็น ประโยชน์ จัดว่าพอเป็นการอยู่สบายของภิกษุผู้มีใจ เด็ดเดี่ยว การนั่งขัดสมาธิ นับว่าพอเป็นการอยู่สบาย ของภิกษุผู้มีใจเด็ดเดี่ยว. ภิกษุรูปใดพิจารณาเห็นความสุข โดยความเป็นทุกข์ พิจารณาเห็นความทุกข์ โดยความเป็นลูกศรปักอยู่ที่ร่าง ความถือมั่นว่า เป็นตัวเป็นตนในอทุกขมสุขเวทนา ไม่ได้ มีแก่ภิกษุนั้น ภิกษุนั้นจะพึงติดอยู่ในโลกอย่างใด ด้วย กิเลสอะไร ภิกษุผู้มีความปรารถนาลามกเกียจคร้าน มี ความเพียรเลวทราม ได้สดับน้อย ไม่เอื้อเฟื้อ อย่าได้ มาในสำนักของเรา แม้ในกาลไหน ๆ เลย จะมีประโยชน์