ชื่อว่ามีภัยใหญ่หลวง. เพราะติดตามด้วยภัยใหญ่ ต่างด้วยมีการติเตียนตน
เป็นต้น เราจักมีใจมุ่งสู่พระนิพพานเท่านั้นเที่ยวไป เพราะฉะนั้น เราจึง
มีจิตมุ่งเฉพาะพระนิพพานเท่านั้นอยู่.
เมื่อจะแสดงความที่เรามีใจมุ่งสู่พระนิพพานนั้นเท่านั้น จึงกล่าวคำ
มีอาทิว่า เราไม่ได้ออกบวชเพราะหมดบุญ.
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นาหํ อลกฺขยา มีวาจาประกอบความว่า
เราไม่ได้ออกจากเรือนเพราะหมดบุญ คือเพราะหมดสิริ.
บทว่า อหิริกฺกตาย ความว่า เพราะไม่มีความละอาย เหมือน
กระทำการเยาะเย้ยตามที่มีโทษ.
บทว่า จิตฺตเหตุ ความว่า บางคราวเป็นนิครนถ์ บางคราวเป็น
ปริพาชกเป็นต้น เป็นผู้เป็นไปในอำนาจแห่งจิต เหมือนบุรุษมีจิต
ไม่ตั้งมั่นฉะนั้น.
บทว่า ทูรกนฺตนา ความว่า เพราะได้รับเมตตาจากพระราชาเป็น
ต้นแล้ว มีจิตคิดประทุษร้ายในพระราชาเป็นต้นนั้น.
บทว่า อาชีวเหตุ ความว่า เพราะเหตุแห่งอาชีพ เราเป็นผู้มี
อาชีวะเป็นปกติ ไม่ได้ออกบวชเพราะภัยจากอาชีวะ.
ด้วยบทว่า กโต จ เต จิตฺต ปฏิสฺสโว มยา นี้ ท่านแสดงว่า
ดูก่อนจิต ท่านได้กระทำการรับรองไว้กับเราแล้วมิใช่หรือว่า เราจะอยู่
ในอำนาจของท่านจำเดิมแต่กาลบวชแล้ว.
บทว่า อปฺปิจฺฉตา สปฺปุริเสหิ วณฺณิตา ความว่า ชื่อว่า ความ
เป็นผู้มักน้อยในปัจจัยทั้งหลายโดยประการทั้งปวง บัณฑิตทั้งหลายมี
พระพุทธเจ้าเป็นต้น สรรเสริญว่า เป็นความดี อนึ่งการละความลบหลู่