พระไตรปิฎก

๙. วิสวันตชาดก ตายดีกว่า ดูดพิษที่คายออกแล้ว [๖๙] เราจักดูดพิษที่คายออกแล้ว เพราะเหตุ แห่งชีวิต อันใด พิษที่คายออกแล้วนั้น น่า ขยะแขยง เราตายเสียยังประเสริฐกว่ามีชีวิตอยู่. จบ วิสวันตชาดกที่ ๙ อรรถกถาวิสวันตชาดกที่ ๙ พระบรมศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหา- วิหาร ทรงปรารภพระธรรมเสนาบดี ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า ธิรตฺถุ ตํ วิสํ วนฺตํ ดังนี้. ได้ยินว่าในคราวที่พระสารีบุตรเถระขบฉันของเคี้ยวที่ ทำด้วยแป้ง พวกมนุษย์พากันนำของเคี้ยวที่ทำด้วยแป้งเป็น จำนวนมาก มาสู่วิหารเพื่อพระสงฆ์ ของที่เหลือจากที่ภิกษุสงฆ์ รับเอาไว้ ยังมีมาก พวกมนุษย์พากันพูดว่า พระคุณเจ้าทั้งหลาย โปรดรับไว้ เพื่อภิกษุที่ไปในบ้านด้วยเถิด. ขณะนั้นภิกษุหนุ่ม สัทธิวิหาริกของพระเถระเจ้าไปในบ้าน พวกภิกษุรับส่วนของ เธอไว้ เมื่อเธอยังไม่มา เห็นว่าเป็นเวลาสายจัด ก็ถวายแด่พระ- เถระเจ้า. เมื่อท่านฉันแล้ว ภิกษุหนุ่มจึงไปถึง. ครั้งนั้นพระเถระ