พระไตรปิฎก

พวกพาล แม้คนที่ไม่น่าจะจองจำ ก็ทำให้ต้องจองจำได้ บัณฑิต ย่อมแก้ไขให้รอดจากการจองจำทั้งหลายได้อย่างนี้ พระเจ้าข้า แล้วกล่าวคาถานี้ ใจความว่า :- " คนพาลแย้มพรายออกมา ณ ที่ใด ณ ที่นั้น คนไม่น่าถูกจองจำ ย่อมถูกจองจำได้ หมู่บัณฑิตแย้มพรายออกมา ณ ที่ใด ณ ที่นั้น แม้คนที่ถูกจองจำแล้ว ก็รอดพ้นได้ " ดังนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อพทฺธา แปลว่า คนที่น่าจะถูก จองจำ. บทว่า ปภาสเร แปลว่า ย่อมแย้มพราย คือย่อมบอก ย่อมกล่าว. พระโพธิสัตว์ แสดงธรรมแก่พระราชาด้วยคาถานี้ ด้วย ประการฉะนี้แล้ว กราบทูลขออนุญาตการบรรพชาว่า ข้าแต่ พระองค์ผู้สมมติเทพ ทุกข์ทั้งนี้ข้าพระองค์ได้เพราะการอยู่ ครองเรือน บัดนี้ข้าพระองค์ไม่มีกิจด้วยการครองเรือน โปรด ทรงอนุญาตการบรรพชาเเก่ข้าพระองค์ด้วยเถิดพระเจ้าข้า แล้ว สละตนที่เป็นญาติ มีน้ำตานองหน้า และสมบัติอันมากมาย บวชเป็นฤๅษีอยู่ในป่าหิมพานต์ ยังฌานและสมาบัติให้เกิดแล้ว ได้เป็นผู้มีพรหมโลกเป็นที่ไปในเบื้องหน้า.