พระไตรปิฎก

๕. นกุลชาดก อย่าวางใจมิตร [๑๗๙] ดูก่อนพังพอน ท่านได้ทำมิตรภาพกับงู ผู้เป็นศัตรูแล้ว ไฉนจึงยังนอนแยกเขี้ยวอยู่อีก เล่า ภัยที่ไหนจะมาถึงแก่ท่านอีก. [๑๘๐] บุคคลพึงระแวงภัยในศัตรูไว้ แม้ในมิตร ก็ไม่ควรวางใจ ภัยเกิดขึ้นแล้วจากมิตร ย่อมตัด มูลรากทั้งหลายเสีย. จบ นกุลชาดกที่ ๕ อรรถกถานกุลชาดกที่ ๕ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันทรงปรารภ การทะเลาะของเสณี ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า สนฺธึ กตฺวา อมิตฺเตน ดังนี้. เรื่องราวเหมือนกับที่กล่าวไว้แล้วในอุรคชาดก ในหนก่อน. แม้ในเรื่องนี้พระศาสดาก็ตรัสว่า ก่อนภิกษุทั้งหลาย มหา- อำมาตย์สองคนเหล่านี้ มิใช่เราทำให้สามัคคีกันในบัดนี้เท่านั้น แม้เมื่อก่อนเราก็ได้ทำให้คนเหล่านี้สามัคคีกันเหมือนกัน แล้ว ทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัสเล่า.