พระไตรปิฎก

๕. วัจฉนขชาดก ว่าด้วยดาบสผู้มีเล็บงาม [๓๑๙] ข้าแต่ท่านวัจฉนขะ เรือนทั้งหลายที่มีเงิน และโภชนาหารบริบูรณ์ เป็นเรือนมีความสุข ท่านบริโภคและดื่มในเรือนใด ไม่ต้องขวนขวาย ก็ได้นอน. [๓๒๐] บุคคลผู้เป็นฆราวาส ไม่มีมานะทำการ งานก็ดี ไม่กล่าวคำมุสาก็ดี...ไม่ใช้อำนาจลงโทษ ผู้อื่น การครองเรือนก็ตั้งอยู่ไม่ได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ใครเล่าจะครอบครองเรือนไม่ให้บกพร่อง ให้เกิด ความยินดีได้แสนยากเล่า. จบ วัจฉนขชาดกที่ ๕ อรรถกถาวัจฉนขชาดกที่ ๕ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ทรง ปรารภนักมวยปล้ำชื่อ โรชะ ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่ม ต้นว่า สุขา ฆรา วจฺฉนขา ดังนี้. ได้ยินว่า นักมวยปล้ำชื่อ โรชะ นั้นเป็นสหายของพระ- อานนท์. วันหนึ่ง เขาส่งข่าวไปถึงพระเถระเพื่อนิมนต์พระเถระ มา. พระเถระจึงทูลพระศาสดาไปหา. เขานิมนต์พระเถระให้