พระไตรปิฎก

ชีวิตได้ไปเกิดในสวรรค์. พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว เป็นผู้ตรัสรู้ ยิ่งเอง ได้ตรัสคาถาเหล่านี้ว่า :- พ่อค้าทั้งหลายผู้มีความต้องการน้ำ พากันขุดบ่อน้ำเก่า ได้แร่เหล็ก แร่ทองแดง ดีบุก ตะกั่ว แก้วมณี เงินทอง แก้วมุกดา และแก้วไพฑูรย์ เป็นอันมาก แต่พ่อค้า เหล่านั้นไม่ได้ยินดีด้วยทรัพย์นั้น พากันขุด ลึกยิ่งขึ้น ๆ ในบ่อน้ำมัน มีพระยานาคมีพิษ ร้ายแรง มีเดช ได้ฆ่าพ่อค้าเหล่านั้นเสียด้วย เดชเเห่งพิษ. เพราฉะนั้น บุคคลพึงขุดบ่อ น้ำเถิด แต่ไม่ควรขุดให้ลึกเกินไป เพราะบ่อ ที่ขุดลึกเกินไปเป็นของลามก ทรัพย์ที่พวก พ่อค้าได้แล้วด้วยการขุดก็พินาศไป เพราะ การขุดลึกเกินไป. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อยํ ได้แก่ โลหะสีดำ (เหล็ก). บทว่า โลหํ ได้แก่ โลหะสีแดง (ทองแดง) บทว่า มุตฺตา ได้แก่ แก้วมุกดาเป็นต้น. บทว่า เต จ เตน อสนฺตุฏฺา ความว่า ก็พ่อค้า เหล่านั้นไม่ได้ยินดีด้วยทรัพย์นั้น. บทว่า เต ตตฺถ ได้แก่ พ่อค้า เหล่านั้น ในบ่อน้ำนั้น. บทว่า เตชสี ได้แก่ เป็นผู้ประกอบด้วย