พระไตรปิฎก

๒. ปทุมวรรค ๑. ปทุมชาดก ไม่ควรพูดให้เกิดความจริง [๓๘๒] ผมและหนวดที่โกนแล้วตัดแล้ว ย่อม งอกขึ้นใหม่ได้ ฉันใด จมูกของท่านจงงอก ขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเกิด. [๓๘๓] พืชที่เก็บไว้ในสารทกาล เอาหว่านลง ในนา ย่อมงอกขึ้น ฉันใด จมูกของท่าน จงงอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด. [๓๘๔] แม้คนทั้งสองนั้นคิดว่า ท่านจักให้ ดอกปทุมแก่ตน จึงได้พูดพล่ามไป คน ทั้งสองนั้น พึงกล่าวหรือไม่กล่าวก็ตาม จมูกย่อมงอกขึ้นไม่ได้ ดูก่อนสหาย ข้าพเจ้า ขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด. จบ ปทุมชาดกที่ ๑