พระไตรปิฎก

๗. สุวรรณกักกฏกชาดก ว่าด้วยปูทอง [๔๐๐] ปูทองมีนัยตาอันยาว มีหนังเป็นกระดูก เป็นสัตว์อยู่ในน้ำ ไม่มีขน ฉันถูกปูทองนั้น หนีบไว้แล้ว จึงร้องขอความช่วยเหลือ เจ้า อย่าทิ้งฉันผู้คู่ชีวิตเสียเลย. [๔๐๑] ข้าแต่ท่านผู้เป็นลูกเจ้า ดิฉันจักไม่ละ ทิ้งท่านผู้เป็นช้างทรงกำลังถึง ๖๐ ปีเลย ท่านย่อมเป็นที่รักใคร่อย่างยิ่งของดิฉันยิ่งกว่า เป็นต้นซึ่งมีสมุทรสาครทั้งสี่เป็นขอบเขต. [๔๐๒] ปูเหล่าใดอยู่ในมหาสมุทรก็ดี ในแม่น้ำ คงคาก็ดี ในแม่น้ำยมุนาก็ดี ท่านเกิดอยู่ ในน้ำ ย่อมประเสริฐกว่าปูเหล่านั้น ขอท่าน จงปล่อยสามีของดิฉันผู้ร้องไห้อยู่เถิด. จบ สุวรรณกักกฏกชาดกที่ ๗ อรรถกถาสุวรรณกักกฏกชาดกที่ ๗ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ หญิงคนหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า สิงฺคี มิโค ดังนี้.