พระไตรปิฎก

๒. พยัคฆชาดก ว่าด้วยเรื่องของมิตร [๔๑๕] ความเกษมจากโยคะ ย่อมเสื่อมไป เพราะการคบหากันมิตรคนใด บัณฑิตพึง รักษาลาภยศและชีวิตของตน ที่มิตรนั้น ครอบงำไว้เสียก่อน ดุจบุคคลผู้รักษาตาของ ตนไว้ ฉะนั้น. [๔๑๖] ความเกษมจากโยคะ ย่อมเจริญเพราะ การคบหากับมิตรคนใด บุรุษผู้ฉลาดในกิจ ทั้งมวล พึงกระทำกิจทุกอย่างของกัลยาณ- มิตรให้เหมือนของตน. [๔๑๗] ดูก่อนราชสีห์และเสือโคร่ง จงมาเถิด ขอเชิญท่านทั้งสองจงกลับเข้าไปยังป่าใหญ่ พวกมนุษย์อย่ามาตัดป่าของเราให้ปราศจาก ราชสีห์และเสือโคร่งเสียเลย ราชสีห์และ เสือโคร่งอย่าได้เป็นผู้ไร้ป่า. จบ พยัคฆชาดกที่ ๒