พระไตรปิฎก

๑๐. พกชาดก ว่าด้วยการทำลายตบะ [๔๙๙] นกยางผู้มีเนื้อและเลือดเป็นอาหาร เป็น อยู่ได้ เพราะฆ่าสัตว์อัน สมาทานวัตรแล้ว รักษาอุโบสถอยู่. [๕๐๐] ท้าวสักกะทรงทราบวัตรของนกยางนั้น แล้ว จึงจำแลงเป็นแพะมา นกยางนั้น ปราศจากตบะ ต้องการดื่มกินเลือด จึงโผ ไปจะกินแพะ ได้ทำลายตบะธรรมเสียแล้ว. [๕๐๑] บุคคลบางคนในโลกนี้ก็ฉันนั้นเหมือน กัน เป็นผู้มีวัตรอันเลวทรามในการสมาทาน วัตร ย่อมทำคนให้เบา ดุจนกยางทำลายตบะ ของตน เพราะเหตุต้องการแพะ ฉะนั้น. จบ พกชาดกที่ ๑๐ อรรถกถาพกชาดกที่ ๑๐ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ สันถัดเก่า จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า ปรปาณฆาเต ดังนี้. แม้