พระไตรปิฎก

หน้าพระโพธิสัตว์มีสง่างามดุจแว่นทองและดอกบัวบาน เมื่อจะถาม พระโพธิสัตว์ จึงตรัสคาถาที่ ๑ ว่า :- ชนเหล่าอันเศร้าโศก ร้องไห้อยู่ ชน เหล่าอื่นมีหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา ส่วนพระองค์ เป็นผู้มีผิวพระพักตร์ผ่องใส ดูก่อนฆฏราชา เพราะเหตุไร พระองค์จึงไม่เศร้าโศก. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อญฺเ หมายถึงว่ามนุษย์ที่เหลือ เว้นพระโพธิสัตว์นั้น. ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์เมื่อจะบอกเหตุที่ไม่เศร้าโศกแก่พระ- เจ้าธังกราชนั้น จึงได้กล่าวคาถาที่เหลือว่า :- ความเศร้าโศกหาได้นำสิ่งที่ล่วงไปแล้ว มาได้ไม่ หาได้นำความสุขในอนาคตมาได้ไม่ ดูก่อนธังกราชา เพราะฉะนั้น หม่อมฉันจึง ไม่เศร้าโศก ความเป็นสหายในความโศก ย่อมไม่มี. บุคคลผู้เศร้าโศกอยู่ ย่อมเป็นผู้ผอม- เหลืองและไม่พอใจบริโภคอาหาร เมื่อเขาถูก ลูกศรคือความเศร้าโศกเสียบแทงแล้วเร่าร้อน อยู่ พวกศัตรูย่อมดีใจ.