พระไตรปิฎก

[๘๑๒] มหาบพิตรมารดาอาตมภาพผู้เดือดร้อน ยิ่งนักให้หายร้อน ดับความกระวนกระวาย ได้ทั้งสิ้น เหมือนบุคคลเอาน้ำรดไฟติดที่ เปรียงให้ดับไปฉะนั้น มหาบพิตรมาถอนลูก ศรคือความโศกที่เสียบแน่นอยู่ในหทัยของ อาตมภาพออกได้แล้วหนอ เมื่ออาตมภาพถูก ความโศกครอบงำมหาบพิตรก็ได้บรรเทาความ โศกถึงบุตรเสียได้ ดูก่อนท้าววาสวะ อาตม- ภาพเป็นผู้ถอนลูกศรออกได้แล้ว ปราศจาก ความเศร้าโศก ไม่มีความมัวหมอง อาตมภาพ จะไม่เศร้าโศกร้องไห้ เพราะได้ฟังถ้อยคำ ของมหาบพิตร. จบ มิคโปตกชาดกที่ ๒ อรรถกถามิคโปตกชาดกที่ ๒ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุแก่รูปหนึ่ง จึงตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า อคารา ปจจุเปตสฺส ดังนี้. ได้ยินว่า ภิกษุแก่นั้นให้เด็กคนหนึ่งบวช. สามเณรบำรุงภิกษุ แก่นั้นโดยเคารพ ครั้นกาลต่อมา ได้กระทำกาละโดยความไม่ผาสุก.