พระไตรปิฎก

๔ อีกว่า :- ท่านอาบดีแล้ว ลูบไล้ดีแล้ว เอิบอิ่มไป ด้วยข้าวและน้ำ และมีแก้วไพฑูรย์อยู่ที่คอ ได้ไปกชังคละประเทศมาหรือ. บรรดาบทเหล่านั้น ด้วยบทว่า กณฺเ จ เต เวฬุริโย นี้ นกพิราบหมายเอา กระเบื้องนั่นแหละ กล่าวว่า แม้แก้วไพฑูรย์ ขอท่านนี้ ก็ประดับอยู่ที่คอ. ตลอดกาลมีประมาณเท่านี้ ท่านไม่แสดง แก้วไพฑูรย์นี้แก่เราเลย. ด้วยบทว่า กชงฺคลํ นี้ เมืองพาราณสีเท่านั้น ท่านประสงค์เอาว่า กชังคละประเทศ ในที่นี้. นกพิราบถามว่า ท่าน ออกจากที่นี้ไป ได้ไปยังภายในเมืองมาหรือ ? ลำดับนั้น กาจึงกล่าวคาถาที่ ๕ ว่า :- คนผู้เป็นมิตรหรือเป็นศัตรูของท่านก็ตาม อยู่ได้ไปกชังคละประเทศเลย เพราะใน กชังคละประเทศนั้น คนทั้งหลายถอนขน ของเราออกแล้วผูกกระเบื้องกลมไว้ที่คอ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปิญฺชานิ ได้แก่ ขนหางทั้งหลาย บทว่า ตตฺถ ลายิตฺวา ความว่า ในนครพาราณสีนั้น ชนทั้งหลาย ถอน. บทว่า วฏฺฎนํ ได้แก่ กระเบื้อง. นกพิราบได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาสุดท้ายว่า :-