๒. ขุรปุตตวรรค
๑. ขุรปุตตชาดก
ว่าด้วยทำตนให้ไร้ประโยชน์
[๙๐๕] ได้ทราบว่าเป็นความจริง ที่บัณฑิต
ทั้งหลายพูดถึงแพะว่า โง่อย่างนี้ ดูเถิดสัตว์
ที่โง่ไม่รู้จักกรรมที่ควรทำในที่ลับและกรรม
ที่ควรทำในที่แจ้ง.
[๙๐๖] สหายเอ๋ย แกนั่นแหละโง่ ดูก่อนเจ้าลูก
ลา แกจงรู้ตัวเถิด แกถูกเชือกรัดคอไว้ มี
ริมฝีปากเบี้ยว มีเชือกมัดปากไว้.
[๙๐๗ ] สหายเอ๋ย ความโง่แม้อย่างอื่นของแก
คือ ที่แกถูกปลดจากแอกแล้ว แต่ไม่หนี
สหายเอ๋ย พระเจ้าเสนกะแกลากไปนั่น
แหละโง่กว่าแก.
[๙๐๘ ] สหายอชราชเอ๋ย ข้าโง่เพราะเหตุใดหนอ
เหตุนั้นแกก็รู้ แต่พระเจ้าเสนกะโง่เพราะเหตุ
ใด เจ้าถูกข้าถามแล้ว จงบอกเหตุนั้นแก่ข้า.