พระไตรปิฎก

๔. คิชฌชาดก ว่าด้วยเมื่อถึงคราวพินาศความคิดย่อมวิบัติ [๙๙๐] ท่านเหล่านั้น พ่อแม่ของเราแก่เฒ่าแล้ว อาศัยอยู่ที่ซอกเขาจักทำอย่างไรหนอ เราก็ติด บ่วง ตกอยู่ในอำนาจของนายพรานนิลิยะ. [๙๙๑] แร้ง เจ้าโอดครวญทำไม การโอด ครวญของเจ้าจะมีประโยชน์อะไรเล่า ข้าไม่ เคยได้ยินหรือไม่เคยเห็นนกพูดภาษาคนได้ เลย. [๙๙๒] เราเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่า แล้วอาศัยอยู่ที่ ซอกเขา ท่านจักทำอย่างไรหนอ เมื่อเราตก อยู่ในอำนาจของท่านแล้ว. [๙๙๓] ชาวโลกพูดกันว่า แร้งมองเห็นซากศพ ไกลถึงร้อยโยชน์ เหตุไฉนเจ้าแม้เข้าไปใกล้ ข่ายและบ่วงแล้ว จึงไม่รู้จัก. [๙๙๔] เมื่อใดความเสื่อมจะมี และสัตว์จะมี ความสิ้นชีวิต เมื่อนั้นเขาแม้จะเข้าไปใกล้ ตาข่ายและบ่วง แล้วก็ไม่รู้จัก.