พระไตรปิฎก

สูจิฆรสิกขาบทที่ ๔ วินิจฉัย ในสิกขาบทที่ ๔ พึงทราบดังนี้:- การต่อยนั่นแหละ ชื่อ เภทนกะ. เภทนกะนั้น มีอยู่แก่ปาจิตตีย์นั้น ; เพราะเหตุนั้น ปาจิตตีย์นั้น จึงชื่อว่า เภทนกะ. บทว่า อรณิเก ได้แก่ แม่ตะบันไฟและลูกตะบันไฟ. บทว่า วีเถ แปลว่า ลูกถวิน. คำที่เหลือในสิกขาบทนี้ ตื้นทั้งนั้น . สิกขาบทนี้ มีสมุฏฐาน ๖ เป็นกิริยา โนสัญญาวิโมกข์ อจิตตกะ ปัณณัตติวัชชะ กายกรรม วจีกรรม มีจิต ๓ มีเวทนา ๓ ดังนี้ แล สูจิฆรสิกขาบทที่ ๔ จบ