พระไตรปิฎก

[๑๐๔๑] อนึ่ง เราตถาคตได้มีชื่อว่ากัปปะ เป็นอัน- เตวาสิกของท่านได้รู้แล้วว่า ท่านเป็นดาบสผู้ มีปัญญาดีมีพรตอันใด เราตถาคตระลึกพรต ศีลและจรณะเก่าของท่านได้ เหมือนนอนหลับ ฝันไปตื่นขึ้นแล้ว ระลึกถึงฝันได้ ฉะนั้น. [๑๐๔๒ ] พระองค์ทรงทราบอายุของข้าพระองค์ นั้นได้แน่นอน แม้สิ่งอื่นพระองค์ก็ทรงทราบ เพราะพระองค์ทรงเป็นพระพุทธเจ้าแท้จริง. จริงอย่างนั้น พระรัศมีอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ นี้ จึงส่องพรหมโลกให้สว่างไสวอยู่. จบ พกพรหมชาดกที่ ๑๐ อรรถกถาพกพรหมชาดกที่ ๑๐ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ พกพรหมแล้ว จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า ทฺวาสตฺตติ ดังนี้. ความพิสดารว่า ท่านพกพรหมเกิดความเห็นขึ้นอย่างนี้ว่า สิ่ง นี้เที่ยง ยั่งยืน สืบเนื่อง ๆ กันไป ไม่มีการเคลื่อนธรรดา สิ่งอื่น นอกจากนี้ ที่ชื่อว่าพระนิพพานเป็นที่ออกไปของสัตวโลกไม่มี ได้ยินว่า พระพรหมองค์นี้เกิดภายหลัง เมื่อก่อนบำเพ็ญฌานมาแล้ว จึงมาเกิด