พระไตรปิฎก

[๑๓๔๕] บุคคลใดละสิ่งที่เขาหวงแหนและโลภ ธรรมทั้งปวงเสีย ด้วยปัญญาเครื่องกำหนดรู้ นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวบุคคลนั้นแล ผู้ฝึก คนแล้ว มีจิตตั้งมั่น ไม่มีตัณหา ไม่มีความหวัง ว่าเป็นสมณะในโลก. [๑๓๔๖] ดูก่อนท่านผู้มีปัญญาสามารถจะรู้เหตุ และมิใช่เหตุที่ควรทำ เราขอถามท่าน ความทุ่ม เถียงกันในถ้อยคำทั้งหลาย บังเกิดมีแก่เราทั้ง หลาย ขอท่านโปรดช่วยตัดเสีย ซึ่งความ สงสัย ความเคลือบแคลงในวันนี้ ขอได้โปรด ช่วยเราทั้งหมดให้ข้ามพ้นความสงสัยนั้น ใน วันนี้. [๑๓๔๗] บัณฑิตเหล่าใดเป็นผู้สามารถเห็นเนื้อ ความ บัณฑิตเหล่านั้นจึงจะกล่าวได้โดยแยบ- คาย ในกาลนั้น ข้าแต่พระองค์ผู้จอมประชา- นิกร ท่านผู้ฉลาดทั้งหลาย จะพึงวินิจฉัยเนื้อ ความแห่งถ้อยคำทั้งหลาย ที่ยังไม่ได้กล่าวแล้ว ได้อย่างไรหนอ.