พระไตรปิฎก

[๑๖๑๘] ถ้าพระองค์ทรงดำริอย่างนี้ ก็จำต้อง พลัดพรากจากต้นรังอันเป็นร่างกายของหม่อมฉัน พระองค์จงตัดหม่อมฉันทำเป็นท่อน ๆ ให้มากเถิด. [๑๖๑๙] พระองค์จงตัดปลายก่อน แล้วจงตัด ท่อนกลาง ภายหลังจึงตัดที่โคน เมื่อหม่อมฉันถูกตัด อย่างนี้ ถึงจะตายลงก็ไม่มีทุกข์. [๑๖๒๐] ราชบุรุษตัดมือเเละเท้า ตัดหูและจมูก ภายหลังจึงตัดศีรษะของโจรผู้เป็นอยู่ ความตายนั้น ชื่อว่าตายเป็นทุกข์. [๑๖๒๑] ดูก่อนต้นรังที่เป็นเจ้าแห่งป่า เขาตัด เป็นท่อน ๆ เป็นสุขหรือหนอ ท่านมีเหตุอะไร มั่นใจ อย่างไร จึงปรารถนาให้ตัดเป็นท่อน ๆ. [๑๖๒๒] ข้าแต่มหาราช หม่อมฉันยึดมั่นเหตุ อันใด อันเป็นเหตุประกอบด้วยธรรม ปรารถนาให้ ตัดเป็นท่อน ๆ ขอพระองค์จงสดับเหตุอันนั้น. [๑๖๒๓] หมู่ญาติของหม่อมฉัน เจริญอยู่ด้วย ความสุข เกิดแล้วใกล้ต้นรังข้างหม่อมฉัน หม่อมฉัน พึงเข้าไปเบียดเบียนหมู่ญาติเหล่านั้น เมื่อเป็นเช่นนี้ หม่อมฉันชื่อว่าเข้าไปสั่งสมสิ่งที่มิใช่ความสุขให้แก่คน เหล่าอื่น เหตุนั้น หม่อมฉันจึงปรารถนาให้ตัดเป็น ท่อน ๆ.