พระไตรปิฎก

[๑๖๙๐] เนื้อแพะ เป็นที่รักเป็นที่พอใจแห่งบุตร อำมาตย์และราชโอรสทั้งหลาย ชนเหล่านั้นย่อมไม่ บริโภคเนื้อสุนัข ครั้งนี้ มิตรธรรมแห่งแพะกับสุนัข มีต่อกัน. [๑๖๙๑] ชนทั้งหลายย่อมใช้หนึ่งแพะเป็นเครื่อง ลาดบนหลังม้า เพราะเหตุแห่งความสุข แต่ไม่ใช้ หนังสุนัขเป็นเครื่องลาดบนหลังม้า ครั้งนี้มิตรธรรม แห่งแพะกับสุนัขมีต่อกัน. [๑๖๙๒] แพะมีเขาอันโค้งจริง แต่สุนัขไม่มีเขา เลย แพะกินหญ้า สุนัขกินเนื้อ ครั้งนี้มิตรธรรมแห่ง แพะกับสุนัขมีต่อกัน. [๑๖๙๓] แพะกินหญ้า กินใบไม้ ส่วนสุนัขไม่ กินหญ้าไม่กินใบไม้ สุนัขจับกระต่ายหรือแมวกิน ครั้งนี้ มิตรธรรมแห่งแพะกับสุนัขมีต่อกัน. [๑๖๙๔] แพะมี ๔ เท้า ๘ กีบ มีกายไม่ปรากฏ สุนัขนี้นำหญ้ามาเพื่อแพะนี้ แพะนี้ก็นำเนื้อมาเพื่อ สุนัขโน้น. [๑๖๙๕] นัยว่า พระผู้เป็นจอมประชานิกรผู้ ประเสริฐกว่าชาววิเทหรัฐ ประทับอยู่บนปราสาทอัน ประเสริฐ ได้ทอดพระเนตรเห็นการนำอาหารมาแลก กันกินโดยประจักษ์ และได้ทอดพระเนตรเห็นมิตร- ธรรมแห่งสุนัขกับแพะด้วยพระองค์เอง.