พระไตรปิฎก

เมื่อฉันไม่เห็นท่านที่ยอดเขาหิมพานต์อันสูงตระหง่าน น่าดูน่าชม จะกระทำอย่างไร ข้าแต่กินนร เมื่อฉัน ไม่เห็นท่านที่ยอดเขาหิมพานต์อันมีสีขาว น่าดูน่าชม จะกระทำอย่างไร ข้าแต่กินนร เมื่อฉันไม่เห็นท่านที่ ยอดเขาหิมพานต์อันงามวิจิตร น่าดูน่าชม จะกระทำ อย่างไร ข้าแต่กินนร เมื่อฉันไม่เห็นท่านที่เขาคันธ- มาทน์อันดารดาษไปด้วยยาต่าง ๆ เป็นถิ่นที่อยู่ของหมู่ เทพเจ้า จะกระทำอย่างไร ข้าแต่กินนร เมื่อฉันไม่ เห็นท่านที่ภูเขาคันธมาทน์ อันดารดาษไปด้วยโอสถ ทั้งหลาย จะกระทำอย่างไร. [๑๘๘๙] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ผู้เป็นเจ้า ฉันขอ ไหว้เท้าทั้งสองของท่านผู้มีความเอ็นดู มารดสามีผู้ที่ ดิฉันซึ่งเป็นกำพร้าปรารถนายิ่งนักด้วยน้ำอมฤต ดิฉัน ได้ชื่อว่าเป็นผู้พร้อมเพรียงด้วยสามีผู้เป็นที่รักยิ่งแล้ว. [๑๘๙๐] บัดนี้ เราทั้งสองจักเที่ยวไปสู่ลำธาร อันมีกระแสสินธุ์อันเกลื่อนกล่นด้วยดอกโกสุม ดารดาษไปด้วยบุบผชาติต่าง ๆ เราทั้งสองจะกล่าว วาจาเป็นที่รักแก่กันและกัน. จบจันทกินนรชาดกที่ ๒