ทั้งสองไม่รู้อรรถ ทั้งสองไม่เห็น
ธรรม คือพราหมณ์ผู้สอนมนต์โดยไม่เคารพ
ธรรม และพระเจ้าแผ่นดินผู้ทรงเรียนมนต์
โดยไม่เคารพธรรม.
พราหมณ์นั้นกล่าวคาถาว่าดังนี้:-
เพราะข้าวสุกแห่งข้าวสาลีอันขาว
ผสมกับแกงเนื้อ ข้าพเจ้าบริโภคแล้ว ฉะนั้น
ข้าพเจ้าจึงมิได้ประพฤติอยู่ในธรรม ที่เหล่า
พระอริยะสรรเสริญแล้ว.
บุรุษจัณฑาลนั้นได้กล่าวสองคาถาว่าดังนี้:-
ท่านพราหมณ์ เราติเตียนการได้
ทรัพย์และการได้ยศ เพราะนั่นเป็นการเลี้ยง
ชีพโดยความเป็นเหตุให้ตกต่ำและเป็นการ
เลี้ยงชีพโดยทางที่ไม่ชอบธรรม จะประโยชน์
อันใดด้วยการเลี้ยงชีพเช่นนั้น ท่านจงรีบ
ออกไปเสียเถิด ท่านมหาพราหมณ์ แม้สัตว์
ที่มีชีวิตเหล่าอื่นก็ยังหุงหากินได้ ความ
อาธรรมที่ท่านได้ประพฤติมาแล้ว อย่าได้
ทำลายท่านดุจก้อนหินทำลายหม้อน้ำฉะนั้น.
ทรงติเตียนแล้วบัญญัติสิกขาบท
[๘๗๒] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แม้ในกาลครั้งนั้น พราหมณ์นั่งบน
อาสนะต่ำสอนมนต์แก่พระเจ้าแผ่นดินผู้ประทับนั่งบนพระราชอาสน์สูง ยังไม่
เป็นที่พอใจของเรา ไฉนในกาลบัดนี้ จักพอใจที่ภิกษุนั่งบนอาสนะต่ำแล้ว