พระไตรปิฎก

กรรมชั่ว และกล่าวถึงทานว่าคนโง่บัญญัติไว้ สมณ- พราหมณ์เหล่านั้น เป็นผู้มีวาทะเลวทราม ถูกท่าน กำจัดเสียแล้ว เพราะการพยากรณ์นี้แหละ. [๑๙๗๐] คำของท่านนี้เป็นคำจริงแท้ทีเดียว ไฉน ทานจะไม่พึงมีผลเล่า ผลของกรรมดีกรรมชั่วก็เหมือน กัน ไฉนจะไม่มีผล อนึ่ง ทานนี้จะว่าคนโง่บัญญัติขึ้น อย่างไรได้ ดูก่อนพญายูง ข้าพเจ้าจะทำอย่างไร จะทำ อะไร ประพฤติอะไร เสพสมาคมอะไร ด้วยตบะคุณ อะไร อย่างไรจึงจะไม่ต้องไปตกนรก ขอท่านจงบอก เนื้อความนี้แก่ข้าพเจ้าเถิด. [๑๙๗๑] มีสมณะเหล่าใดเหล่าหนึ่ง นุ่งห่มผ้า ย้อมด้วยน้ำฝาด ประพฤติเป็นผู้ไม่มีเรือน เที่ยวไป บิณฑบาตในเวลาเช้าในกาล เว้นจากการเที่ยวไปใน เวลาวิกาล ผู้สงบระงับ มีอยู่ในแผ่นดินนี้แน่ ท่านจง เข้าไปหาสมณะเหล่านั้นในเวลาอันควร ณ ที่นั้น แล้ว จงถามข้อความตามความพอใจของท่าน สมณะ- เหล่านั้นก็จะชี้แจงประโยชน์โลกนี้และโลกหน้าให้แก่ ท่าน ตามความรู้ความเห็น. [๑๙๗๒] ความเป็นพรานนี้ เราละได้แล้ว เหมือนงูลอกคราบเก่าของตน หรือเหมือนต้นไม้ อัน เขียวชอุ่ม ผลัดใบเหลืองทิ้ง ฉะนั้น วันนี้เราละ ความเป็นพรานได้.