พระไตรปิฎก

ธรรมคือนิสสัคคิยปาจิตตีย์ ๓๐ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้ว ธรรมคือปาจิตตีย์ ๙๒ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้ว ธรรมคือปาฎิเทสนียะ ๔ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้ว ธรรมคือเสขิยะทั้งหลาย ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้ว ธรรมคืออธิกรณสมถะ ๗ ประการ ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วแล. สิกขาบทของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น มีเท่านี้ มาในพระปาติ- โมกข์นับเนื่องในพระปาติโมกข์ มาสู่อุเทศทุกกึ่งเดือน พวกเราทั้งหมดนี้แล พึงเป็นผู้พร้อมเพรียงกัน ร่วมใจกันไม่วิวาทกัน ศึกษาในพระปาติโมกข์นั้น เทอญ มหาวิภังค์ จบ พระวินัยปิฏกเล่ม ๒ จบ เสขิยกัณฑวรรณนา สิกขาบทเหล่าใด ซึ่งพระสัมมาสัม- พุทธเจ้าผู้คงที่มิสิกขาที่ทรงศึกษามา ตรัส เรียกว่า เสขิยะ บัดนี้จะมีลำดับการพรรณนา เสขิยะแม้เหล่านั้นดังต่อไปนี้. วินิจฉัย ในเสขิยะเหล่านั้น พึงทราบดังต่อไปนี้:- วรรคที่ ๑ บทว่า ปริมณฺฑลํ แปลว่า เป็นมณฑลโดยรอบ. สองบทว่า นาภิมณฺฑลํ ชานุมณฺฑลํ มีความว่า ภิกษุนุ่งปิด เหนือมณฑลสะดือ ใต้มณฑลเข่า ให้ผ้านุ่งห้อยลงภายใต้มณฑลเข่าตั้งแต่กระ