พระไตรปิฎก

โทสะ มทะ และโมหะ ทั้งหมดเป็นโทษมิใช่คุณไม่มี ในเขตเหล่าใด เขตเหล่านั้น จัดว่าเป็นเขตดีมีศีลเป็นที่ รักในโลกนี้. [๒๐๓๙] คนเฝ้าประตูทั้งสาม คือ อุปโชติยะ อุปวัชฌะ และภัณฑกุจฉิ ไปไหนกันเสียหมดเล่า ท่านทั้งหลายจงลงอาญาและเฆี่ยนตีคนจัณฑาลนี้ แล้ว ลากคอคนลามกนี้ไสหัวไปให้พ้น. [๒๐๔๐] ผู้ใดบริภาษฤาษี ผู้นั้นชื่อว่าขุดภูเขา ด้วยเล็บ ชื่อว่าเคี้ยวกินก้อนเหล็กด้วยฟัน ชื่อว่าพยา- ยามกลืนกินไฟ. [๒๐๔๑] มาตังคฤาษี ผู้มีสัจจะเป็นเครื่องก้าว ไปในเบื้องหน้าเป็นสภาพ ครั้นกล่าวคาถานี้แล้ว เมื่อพราหมณ์ทั้งหลายแลดูอยู่ได้เหาะหลีกผ่านไปใน อากาศ. [๒๐๔๒] ศีรษะของลูกเรา บิดกลับไปอยู่เบื้อง หลัง แขนเหยียดตรงไปไม่ไหวติง นัยน์ตาขาวเหมือน คนตาย ใครมาทำบุตรของเราให้เป็นอย่างนี้. [๒๐๔๓] สมณะรูปหนึ่ง มีปกตินุ่งห่มไม่สมควร สกปรกดุจปีศาจ เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นละออง สวมใส่ ผ้าขี้ริ้ว ที่ได้จากกองขยะไว้ที่คอ ได้มา ณ ที่นี้ สมณะ รูปนั้น ได้ทำบุตรของท่านให้เป็นอย่างนี้.