พระไตรปิฎก

[๒๑๒๗] ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ สูงสุดกว่า หงส์ทั้งหลาย วิสัยปักษีทิชากร สัญจรไปในอากาศ ย่อมบินไปสู่ทาง โดยที่มิใช่ทางได้ พระองค์ไม่ทรง- ทราบบ่วงแต่ที่ไกลดอกหรือ. [๒๑๒๘] คราวใดจะมีความเสื่อม คราวนั้นเมื่อ ถึงคราวจะสิ้นชีพ สัตว์แม้จะติดบ่วงติดข่ายก็ย่อมไม่ รู้สึก. [๒๑๒๙] ฝูงหงส์เหล่านั้นมีกายอร่าม งามเรือง รอง ดังทองคำ ถูกภัยคุกคามแล้ว มีตัวงอ พากันบิน หนีไป ท่านเท่านั้น ที่มัวพะวงอยู่. หงส์เหล่านั้นกินและดื่มแล้ว ก็พากันบินหนีไป มิได้มีความห่วงใย บินไปสิ้น ก็ตัวท่านผู้เดียวเท่านั้น เฝ้าพะวักพะวน. หงส์ตัวนี้ เป็นอะไรกับท่านหนอ ท่านพ้นแล้ว จากบ่วง ทำไมจึงมาเป็นห่วงหงส์ผู้ติดบ่วงอยู่เล่า หงส์ ทั้งหลายต่างพากันทอดทิ้งไป ไยเล่าท่านผู้เดียว จึง มัวพะวงอยู่. [๒๑๓๐] หงส์ตัวนั้น เป็นราชาของเรา เป็นมิตร สหายเสมอด้วยชีวิตของเรา เราจักไม่ทอดทิ้งท่านไป จนตราบเท่าวันตาย. [๒๑๓๑] ท่านปรารถนาจะสละชีวิต เพราะเหตุ แห่งสหาย เราก็จักปล่อยสหายของท่านไป ขอพญา หงส์จงไปตามความประสงค์ของท่านเถิด.