พระไตรปิฎก

[๔๔] ท่านเป็นผู้เกื้อกูลแก่เราในการกระทำ ประโยชน์แน่แท้ นางอุมมาทันตีและพรหมทั้งหมด เห็นความชั่วอันเป็นไปในภายหน้า พึงติเตียนได้. [๔๕] ข้าแต่พระเจ้าสีวิราช ชาวนิคมและชาว ชนบททั้งหมด ไม่พึงคัดค้านกรรมอันเป็นธรรมนั้น เลย ข้าพระบาทขอถวายนางอุมมาทันตีแก่พระองค์ ขอพระองค์จงทรงอภิรมย์อยู่กับนางเต็มพระหฤทัย ปรารถนาแล้ว จงทรงสลัดเสีย. [๔๖] ท่านเป็นผู้เกื้อกูลแก่เราในการกระทำ ประโยชน์แน่แท้ นางอุมมาทันตีและท่านเป็นสหาย ของเรา ธรรมของสัตบุรุษที่ประกาศดีแล้ว ยากที่จะ ล่วงละเมิดได้ เหมือนเขตแดนของสมุทร ฉะนั้น. [๔๗] ข้าแต่พระราชา พระองค์เป็นผู้ควรของ คำนับของข้าพระองค์ เป็นผู้หวังประโยชน์เกื้อกูล เป็น ผู้ทรงไว้ เป็นผู้ประทานความสุข และทรงรักษาความ ปรารถนาไว้ ยัญที่บูชาในพระองค์ย่อมมีผลมาก ขอ พระองค์ทรงรับนางอุมมาทันตีตามความปรารถนาของ ข้าพระบาทเถิด. [๔๘] ดูก่อนอภิปารกเสนาบดีผู้เป็นบุตรแห่ง ท่านผู้กระทำประโยชน์ ท่านได้ประพฤติแล้วซึ่งธรรม ทั้งปวงแก่เราโดยแท้ นอกจากท่าน มนุษย์อื่นใครเล่า หนอจักเป็นผู้กระทำความสวัสดีในเวลาอรุณขึ้น ใน ชีวโลกนี้.