พระไตรปิฎก

๓. มหาโพธิชาดก ว่าด้วยปฏิปทาของผู้นำ [๕๒] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ เพราะเหตุไรหนอ ท่านจึงรีบร้อนถือเอาไม้เท้า หนังสือ ร่ม รองเท้า ไม้ขอ บาตร และผ้าพาด ท่านปรารถนาจะไปยังทิศ ไหนหนอ. [๕๓] ตลอดเวลา ๑๒ ปีที่อาตมภาพอยู่ในสำนัก ของมหาบพิตรนี้ อาตมภาพไม่เคยรู้จักเสียงที่สุนัข สี่ เหลืองมันคำรามด้วยหูเลย สุนัขมันแยกเขี้ยวขาวเห่า อยู่ คล้ายกับว่าไม่เคยรู้จักกัน เพราะมันได้ยินถ้อยคำ ของมหาบพิตรกับพระชายาผู้ศรัทธาจึงกล่าวกะอาตม- ภาพอย่างนี้. [๕๔] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ โทษที่ข้าพเจ้าทำ แล้วนั้น จริงตามที่ท่านกล่าว ข้าพเจ้านี้ย่อมเลื่อมใส ยิ่งนัก ขอท่านจงอยู่เถิด อย่าเพิงไปเสียเลย ท่าน พราหมณ์. [๕๕] เมื่อก่อนข้าวสุกขาวล้วน ภายหลังก็มีสิ่ง อื่นเจือปน บัดนี้แดงล้วน เวลานี้เป็นเวลาสมควรที่ อาตภาพจะหลีกไป อนึ่ง เมื่อก่อนอาสนะมีในภายใน