Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 62 หน้าที่ 159

เล่ม มมร. 62 หน้า 159 ข้อ 92
ถูกเฉือนให้เป็นส่วน ๆ ฉะนั้น สัตว์ทั้งหลายผู้มีปกติ กระทำกรรมอันหยาบช้า มีตัวถูกไฟไหม้ทั้งข้างใน ข้างนอกเป็นนิตย์ แสวงหาประตูออกจากนรก ก็ไม่ พบประตูที่จะออกตลอดปีนับไม่ถ้วน สัตว์เหล่านั้นวิ่ง ไปทางประตูข้างหน้า จากประตูด้านหน้าวิ่งกลับมา ทางประตูข้างหลัง วิ่งไปทางประตูด้านซ้าย จากประตู ด้านซ้ายวิ่งกลับมาทางประตูด้านขวา วิ่งไปถึงประตู ใด ๆ ประตูนั้น ๆ ก็ปิดเสีย สัตว์ทั้งหลายผู้ไปสู่นรก ย่อมประคองแขนคร่ำครวญเสวยทุกข์มิใช่น้อย นับได้ แสนปีเป็นอันมาก เพราะเหตุนั้น บุคคลไม่ควรรุกราน ท่านที่เป็นคนดี ผู้สำรวม มีตบธรรม ซึ่งเป็นดัง อสรพิษมีเดชกำเริบร้ายล่วงได้ยากฉะนั้น. พระเจ้าอัชชุนะ ผู้เป็นใหญ่ในแคว้นเกตกะ มี พระกายกำยำเป็นนายขมังธนู มีพระหัตถ์ตั้งพัน มี มูลอันขาดแล้วเพราะประทุษร้ายพระฤาษีโคตมโคตร พระเจ้าทัณฑกีได้เอาธุลีโปรยรดกีสวัจฉฤๅษี ผู้หา ธุลีมิได้ พระราชานั้นถึงแล้วซึ่งความพินาศ ดุจตน ตาลขาดแล้วจากรากฉะนั้น พระเจ้าเมชฌะคิดประ- ทุษร้ายในมาตังคฤาษีผู้เรืองยศ รัฐมณฑลของพระเจ้า เมชฌะ พร้อมด้วยบริษัทก็สูญสิ้นไปในครั้งนั้น ชาว เมืองอันธกวินทัย ประทุษร้ายกัณหทีปายนฤๅษี โดย ช่วยกันเอาไม้พลองรุมตีจนตาย ก็ไปเกิดในยมสาธน นรก ส่วนพระเจ้าเจติยราชนี้ ได้ประทุษร้ายกปิลดาบส
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka