พระไตรปิฎก

[๑๔๔] ดูก่อนมหาบพิตร อาตมภาพชื่อว่าโสณะ เป็นดาบสมีวัตรอันสมาทานแล้ว มิได้เกียจคร้าน เลี้ยงดูมารดาบิดาอยู่ทุกคืนทุกวัน ดูก่อนมหาบพิตรผู้ เป็นเจ้าแห่งทิศ อาตมภาพระลึกถึงอุปการคุณที่ท่าน ทั้งสองได้กระทำแล้ว ในกาลก่อน จึงนำผลไม้ป่าและ เผือกมันมาเลี้ยงดูมารดาบิดา. [๑๔๕] ข้าพเจ้าทั้งหลาย ปรารถนาจะไปยัง อาศรมซึ่งเป็นที่อยู่ของโกสิยดาบส ข้าแต่ท่านโสณะ ขอท่านได้โปรดบอกทางจะไปยังอาศรมนั้นแก่ข้าพเจ้า ทั้งหลายเถิด. [๑๔๖] ดูก่อนมหาบพิตร ทางนี้เป็นทางสำหรับ เดินคนเดียว ขอเชิญมหาบพิตรเสด็จไปยังป่าอัน สะพรั่งไปด้วยต้นทองหลาง มีสีเขียวชอุ่มดังสีเมฆ โกสิยดาบสอยู่ในป่านั้น. [๑๔๗] โสณมหาฤๅษีครั้นกล่าวคำนี้แล้ว ได้ พร่ำสอนกษัตริย์ทั้งหลาย ณ กลางหาว แล้วรีบหลีกไป ยังสระอโนดาต แล้วกลับมาปัดกวาดอาศรมแต่งตั้ง อาสนะแล้ว เข้าไปสู่บรรณศาลาแจ้งให้ดาบสผู้เป็น บิดาทราบว่า ข้าแต่ท่านมหาฤๅษี พระราชาทั้งหลายผู้ อภิชาตเรืองยศเหล่านี้เสด็จมาหา ขอเชิญบิดาออกไป นั่งนอกอาศรมเถิด มหาฤๅษีได้ฟังคำของโสณบัณฑิต นั้นแล้ว รีบออกจากอาศรมมานั่งอยู่ที่ประตูของตน.