พระไตรปิฎก

พระองค์ทั้งสอง ย่อมเป็นผู้อันพระองค์คงปล่อยด้วย ความภักดีในข้าพระองค์ทั้งสอง โดยไม่ต้องสงสัย ก็ความทุกข์คงเกิดขึ้นในหมู่หงส์เป็นอันมากโน้นเพราะ มิได้เห็นข้าพระองค์ทั้งสอง ในระหว่างญาติหมู่ใหญ่ เป็นแน่ ข้าแต่พระองค์ผู้ปราบปรามศัตรู ข้าพระองค์ ทั้งสอง อันพระองค์ทรงอนุญาต กระทำประทักษิณ พระองค์แล้ว พึงไปพบญาติทั้งหลาย เพื่อกำจัดความ เศร้าโศกของหงส์เหล่านั้น ข้าพระองค์ย่อมจะได้ปีติ อันไพบูลย์ เพราะได้มาเฝ้าพระองค์ผู้ทรงพระเจริญ โดยแท้ การสงเคราะห์ญาตินี้เป็นประโยชน์อันใหญ่ หลวงแท้. [๑๙๗] พญาหงส์ธตรฐ ครั้นกราบทูลพระเจ้า สาคลราชผู้เป็นจอมประชาชนเช่นนี้แล้ว ได้เข้าไปหา หมู่ญาติ เพราะอาศัยเชาวน์อันสูงสุด หงส์เหล่านั้น เห็นหงส์ทั้งสองผู้ยิ่งใหญ่มิได้ป่วยเจ็บกลับมา ต่างก็ส่ง เสียงว่า เกเก เกิดเสียงอื้ออึงทั่วไป หงส์ที่เคารพนาย ได้ที่พึ่งเหล่านั้น ต่างก็โสมนัสยินดี เพราะนายรอด พ้นภัย พากันห้อมล้อมนายโดยรอบ ๆ. [๑๙๘] ประโยชน์ทั้งปวง ของชนทั้งหลายผู้ถึง พร้อมด้วยกัลยาณมิตร ย่อมสำเร็จผลเป็นสุข เปรียบ เหมือนหงส์ธตรฐทั้งสองได้กลับมาอยู่ใกล้หมู่ญาติ ฉะนั้น. จบจุลลหังสชาดกที่ ๑