พระไตรปิฎก

๒. มหาหังสชาดก ว่าด้วยหงส์ชื่อสุมุขะ ไม่ละทิ้งพญาหงส์ติดบ่วง [๑๙๙] หงส์เหล่านั้นถูกภัยคุกคามแล้ว ย่อม บินหนีไป ดูก่อนสุมขะ ผู้มีขนเหลือง มีผิวพรรณ ดังทอง ท่านจงบินหนีไปตามความปรารถนาเถิด หมู่ญาติละทิ้งเราซึ่งตกอยู่ในอำนาจบ่วงตัวเดียว บิน หนีไปไม่เหลียวหลังเลย ท่านจะอยู่ผู้เดียวทำไม ดูก่อน สุมุขะผู้ประเสริฐกว่าหงส์ทั้งหลาย ท่านจงกลับไป เสียเถิด ความเป็นสหายในเราผู้ติดบ่วงย่อมไม่มี ท่าน อย่าคลายความเพียรเพื่อความไม่มีทุกข์ จงหนีไปเสีย ตามความปรารถนาเถิด. [๒๐๐] ข้าแต่พญาหงส์ธตรฐ ก็ข้าพระองค์แม้ มีความทุกข์เป็นเบื้องหน้า ก็จะไม่ละทิ้งพระองค์เลย ความเป็นอยู่หรือความตายของข้าพระองค์ จักมีพร้อม กับพระองค์ ข้าแต่พญาหงส์ธตรฐ ก็ข้าพระองค์ แม่มีความทุกข์เป็นเบื้องหน้าก็จะไม่ละทิ้งพระองค์เลย พระองค์ไม่ควรจะชักชวนข้าพระองค์ให้ประกอบ ใน กรรมอันประกอบด้วยความไม่ประเสริฐเลย ข้าแต่ พระองค์ผู้ประเสริฐสุดกว่าหงส์ทั้งหลาย ข้าพระ- องค์เป็นสหายสหชาติของพระองค์ เป็นผู้ดำรงอยู่