พระไตรปิฎก

[๒๗๙] พ่อค้าทั้งหลายผู้แสวงหาทรัพย์ ย่อม ขึ้นเรือแล่นไปในทะเลด้วยความหวัง พ่อค้าเหล่านั้น ย่อมจมลงในทะเลนั้น ในกาลบางครั้ง เขาสิ้นทรัพย์ ทั้งทรัพย์อันเป็นต้นทุนก็สูญหายแล้วกลับมา ชาวนา ทั้งหลายย่อมไถนาด้วยความหวัง หว่านพืชก็กระทำ โดยแยบคาย เขาไม่ได้ประสบผลอะไร ๆ จากข้าวกล้า นั้น เพราะเพลี้ยลงบ้าง เพราะฝนแล้งบ้าง อนึ่ง นรชนทั้งหลายผู้แสวงหาความสุข มุ่งหวังเป็น เบื้องหน้า ย่อมกระทำการงานของตนเพื่อนาย นรชน เหล่านั้นอันศัตรูเบียดเบียนแล้ว ไม่ได้ประโยชน์ อะไร ๆ ย่อมพากันหนีไปสู่ทิศทั้งหลายก็เพื่อประโยชน์ แก่นาย สัตว์ทั้งหลายผู้แสวงหาความสุข เป็นผู้ใคร่ จะไปสวรรค์ ละทิ้งธัญญาติ ทรัพย์และหมู่ญาติแล้ว บำเพ็ญตบะอันเศร้าหมองอยู่ตลอดกาลนาน เดินทาง ผิด ย่อมไปสู่ทุคติเพราะความหวัง เพราะฉะนั้น ความหวังเหล่านี้ เขาสมมติว่าทำให้เคลื่อนคลาดจาก ความจริง ดูก่อนนางอาสา ท่านจงนำความหวัง สุธาโภชน์ในตนออกเสียเถิด นางเทพกัญญา เช่นท่าน ย่อมไม่สมควรอาสนะและน้ำ ที่ไหนสุธาโภชน์จะ สมควรเล่า เชิญไปเสียเถิด อาตมาไม่ชอบใจท่าน. [๒๘๐] ท่านรุ่งเรืองด้วยยศ มียศ เขาเรียกโดย ชื่ออันน่าเกลียดเป็นเจ้าทิศ ดูก่อนนางผู้มีร่างกายคล้าย