พระไตรปิฎก

และชาย พระองค์เสวยเนื้อมนุษย์เป็นความจริงหรือ พระเจ้าข้า. [๓๒๐] จริงอย่างนั้นแหละ ท่านกาฬหัตถี เรา ใช้พนักงานวิเศษ เมื่อเขาทำกิจเพื่อเรา ท่านบริภาษเขา ทำใน. [๓๒๑] ปลาอานนท์ซึ่งติดอยู่ในรสของปลา ทุกชนิด กินปลาจนหมด เมื่อบริษัทหมดไป กิน ตัวเองตาย พระองค์เป็นผู้ประมาทแล้ว ยินดีหนักใน รส ถ้ายังเป็นพาลไม่ทรงรู้สึกต่อไป จำจะต้องละทิ้ง พระโอรส พระมเหสี และพระประยูรญาติ กับเสวย พระองค์เอง เหมือนปลาอานนท์ฉะนั้น เพราะได้ ทรงสดับเรื่องนี้ ขอความพอพระทัยของพระองค์จง คลายไป ข้าแต่พระราชาผู้เป็นใหญ่ ว่ามนุษย์ อย่า ได้โปรดเสวยเนื้อมนุษย์เลย อย่าได้ทรงทำแว่นแคว้น นี้ให้ว่างเปล่าเหมือนปลาฉะนั้นเลย. [๓๒๒] กุฎุมพีนามว่าสุชาต โอรสผู้เกิดแต่ตน ของเขาไม่ได้ชื่นชมพู่ เขาตายเพราะชิ้นชมพู่สินไป ฉันใด ดูก่อนท่านกาฬหัตถี เราก็ฉันนั้น ได้บริโภค อาหารอันมีรสสูงสุดแล้ว ไม่ได้เนื้อมนุษย์ เห็นจัก ต้องละชีวิตเป็นแน่. [๓๒๓] ดูก่อนมาณพ เจ้าเป็นผู้มีรูปงาม เกิด ในตระกูลพราหมณ์โสตถิยะ เจ้าไม่ควรกินสิ่งที่ไม่ ควรกินนะพ่อ.