พระไตรปิฎก

แก่ข้าพระองค์. ข้าแต่พระราชบุตร เมื่อพระองค์เสด็จ กลับไปแล้ว ชาวชนบท ชาวนิคม ผู้มีธัญญาหารมาก จะประชุมกันให้เครื่องบรรณาการแก่ข้าพระองค์. [๔๐๕] พระชนกและพระชนนีและเราแล้ว ชาว แว่นแคว้น ชาวนิคม และกุมารทั้งปวงก็สละเราแล้ว เราไม่มีเหย้าเรือนของตน พระชนนีทรงอนุญาตเรา แล้ว พระชนกก็ทรงสละเราจริง ๆ แล้ว เราจะบวช อยู่ในป่าคนเดียว ไม่ปรารถนากามคุณทั้งหลาย. [๔๐๖] ความหวังผลของเหล่าบุคคลผู้ไม่รีบร้อน ย่อมสำเร็จแน่นอน เรามีพรหมจรรย์สำเร็จแล้ว ท่าน จงรู้อย่างนี้เถิด นายสารถี ประโยชน์โดยชอบของ เหล่าบุคคลผู้ไม่รีบร้อน ย่อมให้ผลแน่นอน เรามี พรหมจรรย์สำเร็จแล้ว ออกบวชแล้ว จะมีภัยแต่ ไหนเล่า. [๔๐๗] พระองค์มีพระดำรัสไพเราะ และมีพระ- วาจาสละสลวยอย่างนี้ เหตุไฉนจึงไม่ตรัสในสำนัก แห่งพระชนกและพระชนนีในกาลนั้นเล่า. [๔๐๘] เราเป็นง่อยเปลี้ย เพราะไม่มีเครื่องติดต่อ ก็หาไม่ เราเป็นหนวกเพราะไม่มีช่องหูก็หาไม่ เรา เป็นใบ้เพราะไม่มีลิ้นก็หาไม่ ท่านอย่าเข้าใจว่าเรา เป็นใบ้ เราระลึกชาติปางก่อน ที่เราสวยราชสมบัติ ได้ เราได้เสวยราชสมบัติในกาลนั้นแล้ว ต้องไปตก- นรกอันกล้าแข็ง เราได้เสวยราชสมบัติในกาลนั้น