พระไตรปิฎก

[๖๑๑] ข้าพเจ้าเป็นผู้ที่เขาเลี้ยงไว้ในที่บรรทม ปราสาทของพระเจ้าสีวิราช พระราชาพระองค์นั้น เป็นผู้ตั้งอยู่ในธรรม โปรดให้ปล่อยสัตว์ทั้งหลายที่ถูก ขังจากที่ขังนั้น ๆ นางนกสาริกาตัวหนึ่งพูดอ่อนหวาน เป็นภรรยาของฉัน เหยี่ยวได้ฆ่านางนกสาลิกานั้นเสีย ในต้องที่บรรทม ต่อหน้าฉันผู้อยู่ในกรงงามซึ่งเห็น อยู่ ฉันรักใคร่ต่อเธอจึงมาในสำนักของเธอ ถ้าเธอ พึงให้โอกาส เราทั้งสองก็จะได้อยู่ร่วมกัน. [๖๑๒] นกแขกเต้าก็พึงรักใคร่กับนางนกแขก เต้า นกสาลิกาก็พึงรักใคร่กับนางนกสาลิกา การที่ นกแขกเต้าจะอยู่ร่วมกับนางนกสาลิกา ดูกระไรอยู่. [๖๑๓] เออก็ผู้ใดใคร่ในกามกับนางจัณฑาล ผู้ นั้นทั้งหมดย่อมเป็นเช่นกับนางจัณฑาลนั้น เพราะว่า บุคคลไม่เป็นเช่นเดียวกัน ในเพราะกามย่อมไม่มี. พระราชมารดาของพระเจ้าสีวิ พระนามว่า ชัมพาวดี มีอยู่ พระนางเป็นหญิงจัณฑาล ได้เป็น พระมเหสีที่รักของพระเจ้าวาสุเทพกัณหโคตร กินรีชื่อรัตนวดีมีอยู่ แม้นางก็ได้ร่วมรักกะดาบส ชื่อวัจฉะ มนุษย์ทั้งหลายย่อมร่วมอภิรมย์กับมฤดีก็มี มนุษย์และสัตว์ไม่เป็นเช่นเดียวกัน ในเพราะกามย่อม ไม่มี เอาเถอะ แม่สาลิกาตัวพูดเพราะ ฉันจักไปละ เพราะถ้อยคำของเธอนั้นเป็นเหตุให้รู้ประจักษ์ เธอ ดูหมิ่นฉันนัก.